من كه تسبيح نبودم، تو مرا چرخاندي

 مشت بر مهره تنهايي من پيچاندي

 مهر دستان تو دنبال دعايي مي گشت

 بارها دور زدي ذهن مرا گرداندي

 ذكرها گفتي و بر گفته خود خنديدي

 از همين نغمه تاريك مرا ترساندي

 بر لبت نام خدا بود خدا شاهد ماست

 بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندي

 دست ويرانگر تو عادت چرخيدن داشت

 عادتت را به غلط چرخه ايمان خواندي

 قلب صدپاره من مهره صد دانه نبود

 تو ولي گشتي و اين گمشده را لرزاندي

 جمع كن: رشته ايمان دلم پاره شدست

 من كه تسبيح نبودم تو مرا چرخاندي

 ممنونم از باران

   شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، تو را با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم  .

  تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ،

   پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی ، احساس تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید ،

 با حسرت جدا کردم ، و تو در پاسخ آبی ترین

   موج تمنای دلم گفتی ، دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی ، و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم ، تورا در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

   همین بود آخرین خدمت ...

   و من بعد از عبور تلخ و غمگینت ، حریم چشمانم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت خورشید

وا کردم .

   نمی دانم چرا رفتی ؟ نمی دانم چرا ؟ نمی دانم تا کی ؟

  ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید ، و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ،

 و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

  با مهربا نی دانه برمی داشت ، تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد .

وپس از رفتنت ، آسمان چشمانم خیس باران شد ،

  و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد ،

   که من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد ، و بعد از رفتنت دریا ، چه بغضی کرد ،

 کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد .

  و من آنکه می دانم ، تو هرگز نام مرا با عبور خود از یاد نخواهی برد ...

  هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام ، برگرد ،  ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد ؟

  و بعد از این همه طوفان و وهم  و پرسش و تردید ، کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

 تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو :

  در راه انتخاب عشق تو خطا کردم  ، ومن در حالتی  ما بین اشک و تردید ،

 کنار انتظاری که بی پاسخ و سرد است

  و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل ، میان غصه ای از  جنس بغض کوچک یک ابر ... 

 نمی دانم چرا ؟

  شاید به رسم عادت پروانگی ...

  اما باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزو هایت دعا کردم !!!! 

آری  دعا کردم !!!!!

پرستو جون دلم ، دریای دَردِ                        پرستو جون هوایِ ، خونهِ سَردِ
       پرستو جون پاهام ، بسته به زنجیر                  دلم خونِ ، از این زخمایِ تقدیر      بمیرم وای بمیرم که تو هم بالت شکسته         پَرِ پروازِ تو از غصه بسته
مگه یارِ تو هم رفته ز خونه                         تو هم موندی بدونِ آشیونه
همیشه قُله ها زیرِ پرت بود                         همیشه دشتِ روًیا بَستَرِت بود
پرستو جون ، به شهر گُل رسیدی                گُل سرخ منو اونجا ندیدی
سُراغش رو گرفتی از اَقاقی                        نگاهِ آشنایی موندِه باقی
بهِش گفتی هوایِ گریه دارم                       دلم میخواد رو شونّش سر بذارم
بهِش گفتی دلَم از غصه خونِ                      هنوز عطرِ نِگاش مانده تو خونه
پرستو جون بگو چشمام براهه                     روزام مثل شبِ سرد و سیاهِ
پرستو جون بگو برگردهِ پیشَم                     دارم از دستِ غم دیوونه میشَم

   خیلی دل تنگم

نمی دونم برای کی  یا برای چی

فقط می دونم خیلی احساس خستگی می کنم

با این سرعتی که زمان داره همه ی دونده ها ازش کم میارن

دلم خیلی گرفته

دستم به هیچ کاری نمیره الآنم اصلا نمی دونم واستون از چی بنویسم

کاش می تونستم همه ی دردای دلمو می نوشتمو می ذاشتم همشو دانلود کنید

هر روز برید اونا رو بخونید و روزی صد بار خدا رو شکر کنیند که مثل من نیستین

حالا دیگه غروب هر وقت هوس می کنه که گریه کنه

میاد و گوشش رو میاره جلو تا من باهاش نجوا کنم

آره اون از دردای من بیش تر از هر کی  با خبره

هیچ وقت باور نمی کرد که اینجوری بشه

آره دلم خیلی گرفته

با دستهای خودم گندم میکارم
جونم رو روی این زمین میذارم
اگه خونم جای بارون بباره
بهارون گل گندم در میارم
بسوزونم تن اسفندو آتیش
که چشمای نظر کرده بسوزن
نمیخوام دستهای پنهون در آستین
برام لباس خوشبختی بدوزن
من و خورشید و بارون خونه زادیم
به هم دست برادر گونه دادیم
اگه ابر سیاه نخواد بباره
من و خورشیدو بارون در جهادیم
نفس من به جون خاک بسته
من و خاک هر دو دلهامون شکسته
من و خاک هردو همزادیم و هم خون
بمیره اون که بین ما نشسته

(( مسعود فردمنش ))

يه رازي هست ميون ما ، بين من و تو و خدا