خسته ام از ماندن ، جنس من از مرداب نيست به خدا من ذاتي زلالم ، روانم ، من بايد بروم .

اينجا تنها موسيقي من لالايي خواب سرد زندان است ، من صداي خروش آبشار مهرم،

من آهنگ رود بهارم ، اينجا قنديل هزار ساله زمستان است .
من دلتنگ شده ام براي ديدن چيزي ديگر
مي خواهم ديگر قصه اي نباشد ، ترسي نباشد .

خواسته من جايي ديگر است جايي كه گريه را برايم نقد ميكنند و غم ها را نيز...

اينجا خنده هايم طلبي است از ديگران ، اينجا بايد از كسي خنده گرفت ،

اينجا غريب است ، غريب است !
خدايا آه را در سينه نگه داشته ام بغضي كه از گلوي من بزرگتر است

واي به آن روزي كه فرياد شود ... آري بايد بروم ...

جايي كه گوشي نباشد جايي كه فريادمن سكوت بيابان هيچ دلي را نشكند

جايي كه ديگر بيابان هم نباشد .

من سال هاست آمدن خفاش ها را خميازه مي كشم

سال هاست كه با قورباغه ها لبِ بركه آواز خواندم

سال هاست كه از پشتِ پنجره هاي غرورم

كركس ها را كه بر شاخه هاي خشكِ چنار سهيده اند مي بينم.

كسي نمي تواند به من بگويد شاعرم

من از آميزش واژه هاي نا هم جنس مي ترسم

من از زاييده شدن شعر هاي سمي مي هراسم

من در غبار ثانيه ها محو شدم

و آمدنم را هيچ چشمي

از پشت هيچ شيشه اي انتظار نكشيد

من سال هاست ، مرده ام .

خـدايي كز اول نموده مـرا بنده ات

نخواهد خيـالم نظارت كند خنده ات

و يا چون كسي كاو به پيشت حسابت رسد

و دائم غلامت شود ، بال و پركنده ات

تو بگذار من همچو يك پيرو خسته دل

تحمـل كنم رنـج زندان پــاينـده ات

تو بگذار صبر ، اين شكيباي هر درد و رنج

تحمـل كنـد جور از محنت آكنده ات

تو هر جا كه خواهي بماني بمان ، حق توست

ببر سـودِ دلخواهت از وقتِ ارزنده ات

تعلـق به تـو دارد اين حقِ بخشنـدگي

كه جـرمي كـه كردي ببخشي چـو داننده ات

كنم صبـر بـر خواهشت گر جهنـم بود

وهـرگـز ندانـم گنـه را بـرازنـده ات .

                                                                            شكسپير