ثانیه ها ، دقیقه ها و ساعت هاست که نشسته ام ، نشسته ام و قلم را هر لحظه به امید غلبه کردن بر این شک بر روی کاغذ های سفید میزنم و برمیدارم و از ترس عهد شکنی بر خود لعنت میفرستم که نکند میثاق خود با خود را از یاد ببرم ، اما عاقبت قلم ننگ عهد شکنان را بر پیشانیم نوشت و وسوسه ی شور انگیز این کلمات مست مرا دوباره بدانجایی باز گرداند که بودم و من بازگشتم ، بازگشتم و نمیدانم چقدر طول کشید !

 در این مدت ، در هر لحظه اش خودم را نفرین میکردم .

تمام وجودم در دغدغه ی زخمی تازه یا شایدم کهنه تازه التیام یافته غوطه ور بود وتمام کلمات آشنا و نا آشنا دست به دست هم داده بودند تا به صف توبیخ کنندگان وجدان روحی گناهکار و مصیبت زده و خانه خراب پیوسته بودند که میراثهایم را قربانی کنند ، که گاهی مواخذه کنند و گاهی التماس...

اورا خواسته ام که بیاید کنارم بنشیند ، آمده و نشسته است ، مثل دهها و صدها باری که خواسته ام و آمده است . خواستم به او بگویم دیدم به ننگ گفتارش نمی ارزد ، اما به نفرت دیدارش هم نمی ارزید اما گفتم که بیاید گفتم که بداند من دیگر آن شاعر فلسفه زده ی مایوس بی خدا نیستم . شده ام مثل آدم هایی که به انتظار ایمان ندارند اما دیگر مرگ ، روز مرگی خلوت و خموشی را نمی پذیرد یعنی به راحتی نمی پذیرد .