حسن باران اين است كه زميني ست، ولي آسماني شده است

و به امداد زمين مي آيد حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق

 و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش شعر ميخواند در گوش

 من آرام آرام هيچ ميداني اين قطره كه بر گونه ي زيباي

 تو ريخت از كجا آمده بود؟ از كدام اقيانوس؟ از كجاي عالم؟

 و چه راهي پيموده ست در هوا ابر؟ هيچ ميداني

 اين قطره كه بر گوشه ي لبخند تو ريخت آه و اندوه كدامين ماهي ست

 كه به تور صیاد افتادست؟ اشك لبخند كدامين ماهیست این قطره