حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود جام اندوه تو مرا همره و همرام کرد
یکشنبه هجدهم مرداد 1388 توسط مسعود |
آفتاب را به تو نمي دهم ، تا خرده خرده بشكاني اش ، و از آن هزار ستاره بسازي . ماه را به تو نمي دهم ، تا بخاطر كوه نور ، درياي مرواريد را انكار كني . ستاره ها را به تو نمي دهم ، تا بگويي خوشا شب هاي بي مهتاب . آسمان را به تو مي دهم ، تا نداني كه چه بايد كرد ؟؟؟ blue_sky619619 : Yahoo ID
blue_sky619619@yahoo.com
